Şanlı yurdum, her bucağın şanla dolsun;
Yurdum seni yüceltmeye antlar olsun.

Candan açtık cehle karşı bir savaş,
Ey bu yolda ant içen genç arkadaş!
Öğren, öğret hakkı halka, gürle coş;
Durma durma koş.

Şanlı yurdum, her bucağın şanla dolsun;
Yurdum seni yüceltmeye antlar olsun.

İsmail Hikmet ERTAYLAN

tamam kabul ediyorum çocukluğumda çok söyledim bu marşı. ve acayip seviyorum.

her dinlediğimde de ürperirim.

öğretmenler gününde öğrencilerden altın bekleyen ve hediye ısmarlaması yapan ilkokul öğretmenlerine inat öğretmenliğin marşlarla ve coşkuyla kutlanılması gereken bir gün olduğuna inandım hep. ihl’de hep gıcık olduğumuz hocaların sınıf öğretmenimiz olmasından dolayı hiç isteyerek severek ve içimizden geldiği için hediye alamadık. ama sevdiğimiz hocalara çok jestler yaptık sınıf öğretmenimizden gizli. bir de öyle bir şey vardı. duyunca bozuluyorlardı. pehhh.

ee fakültede zaten kimsenin kimseden haberi yoktu.

öğretmenlik yaptığım zamanlarda en çok ilkokul 1. sınıfların yeni öğrendikleri kargacık burgacık yazıları, her taraflarını sime buladıkları kartları severdim. bir de benim resmimi çizme çalışmalarını. yanımda bir ağaç ve ben ağaçtan da uzunum

başörtümü çizmeye çalışmalarını hiç saymıyorum bile. başörtüm benden kocaman:) daire çizmeyi beceremediklerinden kafamda bir kamyon taşıyor gibi görünüyordum.

sonra öğretmenler gününü sevmedim.

niye bilmiyorum hep gerildim bu günde.

şimdilerde bu günlerini kutladığım hocalarımın, arkadaşlarımın olması güzel geliyor sadece.

iyi ki sevdiğim hocalarım var diyorum.

arayıp kendilerine bu mesleği seçtikleri için teşekkür edebildiklerim, çocuklarım olsa rahatlıkla emanet edebileceğime inandığım öğretmen arkadaşlarım var.

herkesin öğretmenler günü kutlu olsun.

Yeni Milli Eğitim Bakanı‘nı kutluyorum ve…
Hemen sadede geliyorum.
Bir yığın “eğitim günahı”mız var.
Bunların en başında da…
Eğitim fakültelerinin öğrencileri ve mezunları konusuvar.
Bakan derhal bu işe el atmalı ve bir çözüm yolu için çalışmaya başlamalı.
Ya da ilk adımda çıkıp kamuoyuna “bu okullara mutlak öğretmen olma hevesiyle girmeyin” diye bir açıklama yapmalı!
Bu böyle gitmez çünkü.
Ortaya çıkan tablo “yanlış” falan değil, insani bakımdan da, devlet açısından da apaçık bir günahtır!

***
En son 1 Haziran’da 30 bin kadrolu öğretmen ataması yapılmıştı. Bunların yarısı daha önce sözleşmeli olarak bakanlık bünyesinde çalışan öğretmenlerden oluşuyordu.
Şimdi kalkıp öğretmenlik umuduyla yaşayan kitlenin sayısını sormayın sakın!
2009 rakamına göre KPSS’ye başvuran işsiz öğretmen sayısı 244 bin.
Olacak şey mi bu?
Eski Bakan Çubukçu “üniversitelerin gerekli olmayan alanlarda geniş kontenjanlı eğitim fakülteleri açarak hem gençleri hem de bakanlığı zor durumda bıraktığından” söz etmişti. Buna bir son verilmesi gerektiğini vurgulamıştı.
Çubukçu bir adım atamadı.
Peki sonra ne oldu?
Yeni üniversiteler yeni eğitim bölümleri açtılar!

***Şimdi eğri oturalım doğru konuşalım…
Kimse bir eğitim fakültesine laf olsun diye veya “bilim” olsun diye girmez. Hiçbir eğitim fakültesi öğrencisi “hele bir bitireyim de sonra ne iş olursa, yaparız” mantığı taşımaz.
Bir eğitim fakültesini seçmek ne işletme okumaya benzer ne de arkeoloji!
Doğrudan bir meslek seçimidir eğitim fakültesine gitmek.
O yüzden devletsen…
Eğitim fakülteleri açıyor ve çocukları oralarda okutuyorsan, onlara öğretmenlik yaptırmanın da yolunu bulacaksın!

***
Tabii bu iş zor!
1990′larda iş öyle yanlış bir noktaya gelmiş; 2000′lerde de üniversiteler öyle kendi başlarına buyruk davranmışlar ki…
Şu anda eğitim fakültelerinde okuyan gençleri memnun edecek bir çözüm ufukta görünmüyor.
Zaten bu tablo global gerçekler ve Türkiye’nin gelecek planlarına uymuyor.
Düşünün…
Eğitim fakültelerinde daha geçen yıl yeni kayıt yaptırmış öğrenci sayısı 50 bin.
Üst sınıflarda okuyanların ve mezun olanların sayısını hiç vermeyeyim.
O halde gerçekler dile getirilmeli!
Çocuklar ve aileleri yanıltılmamalı!
Kendi adıma sesleniyorum…
Gençler!..
Eğitim fakültelerine mezuniyetinizi ve öğretmenliği düşünerek gitmeyin! Çayı, kahvesi, arkadaş muhabbeti, okul ortamı için gidin! O kadar!

ilk yıldan sonra tamam dedim onca işin arasında bir de kolejde öğretmenlik yapılmıyor.  ama idare bırakmadı. yorgun ve yoğun olmamı geçerli bir mazeret olarak görmediler sanırım.

kadrolu değil sözleşmeli bir öğretmen olduğum için her yıl eylülde sözleşmem yenilenir haziranda istifa ederdim. o yıl haziranda istifa ederken eylülün sözleşmesini imzalatmışlardı bile. bir yıl daha eklendi.

ertesi sene haziranda istifamı verdikten hemen sonra ortadan kayboldum. ağustosa kadar sözleşme imzalatamadılar. ben de başka bir yerde çalışmaya başladım. enteresan olan o yıldan beri istisnasız her yıl temmuz ağustos gibi beni görüşmeye çağırıyorlar. ben ayrıldım. gerçekten…

şimdi ayrılmak mı ayrılmaya çalışmak mı anlamadığım durumlarda buluyorum kendimi.

ben işi bırakıyorum sanıyorum ama meğer bırakmıyor oluyorum.

bu arada ayrıldıktan sonra da İ.koleji için bir iki çalışma yaptım o yıl. slaytlar, tiyatro metinleri, gösteriler ve kutlu doğum programları gibi.

anlamıyorum ben de niye normal insanlar gibi normal şekilde ayrılamıyorum?

bu nasıl olabilir?

bunları macera sever bir gezgin söylüyor.

bu şekilde baksak hayata… karşılaştığımız sorunlar ve olumsuzluklar bir macera gibi gelse hizmet de eğitim de daha kolay olmaz mıydı? hatta daha eğlenceli…

• kendisiyle yaptığımız özel bir görüşmede eğitim hocamız arkadaşımla bana öğretmenlik yapmamamızı söyledi. bizim ruhumuza uygun olmadığından emindi. dinlemedik. iyi mi ettik hala kararsızım. ama bol bol yazmamı söyledi. ben de öyle yaptım.
• okulu son sınıfta bırakıp tekrar üniv.sınavına girmeye kalkan arkadaşlarımız oldu. şaşkınlıkla seyrettik.
• öğretmenlik uygulamaları dersi kapsamında staja gittiğim ilk gün dersin hocası tam bir devlet memuru kafasıyla kitabı elime tutuşturup öğretmenler odasında dinlenmeye gitmeye çalıştı. yemediiiiim. izlemeye geldim ders anlatmaya değil.
• stajımı yaptığım okula öğretmen olarak gittiğimde ihl’den kendi öğretmenimle aynı zümrede çalışma fırsatı buldum. bir öğrenci için gurur verici ama zor bir deneyimdi. öğretmeniyle aynı okulda çalışmak herkese nasip olmaz ama çok zordur. öğrencilikten çıkmak uzun sürer.
• bu kadar yıl dersimden kaçan çok çocuk oldu. en azından bana çekmişler diye seviniyorum. su içmek için kaçan birinci sınıflardan bahsediyorum )
• sınıfta kaybettiğim bir çocuk oldu. çocuk bir anda çıkmış sınıftan. farkında bile değildim. müdür yardımcısının gelip velisinin çocuğu almak istediğini söylediğinde ve çocuğu sınıfta bulamadığımızda fark ettim. acı bir tecrübeydi. ama şimdi komik geliyor
• daha büyük çocuklar daha kolay değildir. böyle düşünenler oluyor şaşırıyorum. mesela son yıllarda uğraştığım öğrencilerle daha çok yoruldum. ana sınıflarında yerlerde yuvarlanıyorduk ama bu kadar harap olmuyordum. teorim şu; küçük çocuklar bir şey yaptığında çocukluğuna verebiliyorsun ama 18′in üzerindekiler yaptığında yok artık diyor ve kızıyorsun.
• kesinlikle daha yorucu ama küçüklere öğretmenlik yapmak daha tatlı.
• bunun yanında küçükler daha sert eleştirebiliyor. anında satabiliyor, hiç yokmuşsun gibi yapabiliyor. sevgisini çok şiddetli ve büyük gösteriyor ama baloncuk gibi geçici olabiliyor. bir sonraki yıl dersine gelmediğinde sana kızabiliyor. bunu hiç anlamadım mesela. ders programını ben ayarlamıyorum demek yeterli olmuyor senden nefret ediveriyor. ve bitiriyor içindeki her şeyi. tuhaf
• ders çalışmak kesinlikle çok zevkli bir şey. bir amacın varsa tabii.
• beni müdüre ya da genel müdür makamındakilere neyse işte bir makama şikayet eden çok öğrencim oldu. hiçbiri resmi kurumda değildi.
• fakültede öğrencilerle güzel vakit geçireceğimizi söylüyorlardı. fark  ettim ki kişi kendi kendine hoş vakit geçirmeyi bilmezse öğrencilerin sayısı 100′ü bulsa bir işe yaramaz. kendi mutlu olmayı bilmeyen etrafındakileri de mutlu edemez, onlarla mutlu olmayı da öğrenemez.
• her şeyden nefret eden eleştiren her şeye bir kulp bulan ergen tiplere öğretmenlik hiç keyifli değildir. onlarla aynı kıtada yaşamak bile zor ne öğretmenliği:)

o yüzden yeni kavramım bile eskidi son dönemlerde.

şimdi bu yazıyı karamsarlıktan uzak durarak yazmaya çalışıyorum ama umarım her şey daha iyi olur’dan öteye geçmiyor eğitim yılı düşüncelerim.

herkes her şeyi eleştiriyor. etrafta bu kadar çok azı olan konuşuyor mantığındaki insan olunca da heves kalmıyor.

bir arkadaşım benim işlerimin çok sinir bozucu olduğunu bu yüzden hiç bulaşmadığını söyledi. ne diyeyim sinirsel vakalarla uğraşıyoruz.

ama düşündüm de her işte durum böyle.

önemli olan bu sinirsel durumları sinir olmadan atlatabiliyor musunuz?

öğretmenliğin ilk süreçleri zordur ama geçeceğini bilirsin. kötü olan bir sonraki yıl aynı süreci farklı öğrencilerle tekrar yaşayacak olacağını da bilmek. dön başa…

bu yüzden anasınıfı öğretmenlerine çok üzülürüm. her yıl aynı döngü. okula alıştır, tuvalete alıştır, yemeğe alıştır oyuna alıştır 1. sınıfa gönder. ertesi yıl, okula alıştır tuvalete alıştır vs..

aslında farklı değil durum. alıştırmaya çalıştığımız şeyler farklı ama insanoğlu aynı hamur işte.

yeni dönem herkese hayırlı olsun. yeniliği hissettiren bir başlangıç olur inş. ben hiç öyle hissetmesem de umarım yeni bir şeyler olur.

karamsar değilim sadece yenilenemedim.

pek de hevesli olmadığım bir iş görüşmesiydi.

bir gün öncesinde arayıp özgeçmişim (yeni mezun olmuşum ne geçmişim olacaksa) ile birlikte bir konu vermişler ve yarın belirlenen saatte kurumda bu konuyu anlatmamı istemişlerdi.

peygamber sevgisi. 4. sınıf seviyesi.

yaklaşık 20 dakikalık bir sunum yapacağım söylendi. ders planım, slaytım, bulmaca ve değerlendirme sorularım hazırdı. mülakatta hiç unutmadığım şey mülakat öncesi gergin bekleyişimdi.

kendime devamlı en kötü ihtimal bu işi alamazsın. şu an zaten bir işin yok. demek ki durumunda bir kötüye gitme olmayacak bu, diyordum. bir de sürekli saat hesabı yapıp bundan tam 40 dakika sonra hepsi bitmiş olacak, 39 dakika, 38 dakika, 37 dakika veeee adımı söylüyorlaaaaaar.

bir sınıfa alındım. öğrenci sıraları yerine beş tane büyük masa u şeklinde dizilmişti.

tahtanın önünde bir öğretmen masası vardı.

daha sonradan kim olduklarını öğrendiğim kişiler mülakat masalarına kurulmuş hiç de sempatik olmayan gözlerle bana bakıyorlardı. rahatsız edici gözlere bakmaya çalışarak konumu anlatmaya başladım.

konu anlatımı sırasında bir bölüm okutmam gerekiyordu. normalde karşımda öğrenci olsa verir okuturdum. ben de sonradan lise müdürü olduğunu öğrendiğim bayana uzattım kağıdı ve okur musunuz dedim

kadın acayip bozuldu. biraz okuyup zaman ilerliyor diye bıraktı. o an işi alamayacağımı fark ettim. işte bu noktadan sonra inanılmaz rahattım. ooooh nasılsa işi alamıyorum niye kasayım ki

neticede işi aldım:P

bu arada mülakatta kimler vardı;

kurumun genel müdürü

lise müdürü

ilköğretim müdürü

kız lisesi müdürü

reheberlik danışmanı (deli olup olmadığımı ölçtü)

DKAB öğretmeni (ben onun yerine işe alındım )

bugün de bir mülakata girdim. elimden geldiğinde o bayan gibi olmamaya çalıştım. bu kadar yıl sonra beni geren sorularını hala hatırlıyorum. hayatımda o kadar saçma soruları bir arada görmemiştim. sıkıştırabildiği kadar sıkıştırdı.

genel müdür soruyor. ben cevap verdikçe rehberlik hocası kağıda bir şeyler karalıyordu. acaba bu cevaptan nasıl bir psikolojik tahlil noktası çıkardı diye merak ederken yeni bir soru geliyordu.

umarım bugünkü mülakatı bu şekilde gergin hatırlayan olmaz. ya da amaaaan gergin hatırlasınlar ne güzel hatıra oluyor bak. ben o gerginliği yaşamasaydım buraya ne yazacaktım bugün

çünkü bir öğretmen bilir ki okullar kapandığında asla bir öğretmen için kapanmamıştır. okullar açıldığında öğretmen için zaten çoktan açıktır ve neredeyse bir aydır o açık okul midesine doğru cereyan yapıyordur.

seminer dönemi denilen gayet manasız ve sinir bozucu dönem, devlet ya da özel farketmez tüm eğitim kurumlarında uygulanan bir sistemdir.

okullar kapandıktan sonra sene içinde yeterince çalışmadıkları için sene sonunda daha iyi çalışırlar diye düşünülen öğretmenler 3 haftalık bir süre daha okula gidip gelirler. karnelerin düzenlenmesi, planların teslim edilmesi, rapor ve tutanakların elden geçmesi için verilen bu sürede idareciler aman öğretmenciklerimiz tatile çıkmadan seminer alsınlar, iyi olsunlar, hoş olsunlar diye bir dizi seminer düzenler.

bu seminer dönemi bir de okulların açılışından 3-4 hafta önce yapılır. özel okullarla devlet okullarında bu süreler fark eder elbette.

yeni dönemde neler yapacaklar, hangi hafta hangi faaliyetler yapılacak, hangi kitaplar okutulacak, ne etkinlikler olacak diye oturulup planlanır. zümreler belirlenir. eğitim seminerleri düzenlenir. yıllık planlar hazırlanıp onaylatılır. garip olan sıkı bir çalışmayla bunların hepsinin bir haftada da yapılabilecek olmasıdır. ama tatil dönüşünde herkesin rehavet içinde olduğunu düşünen idareciler öğretmenleri sıkı tempoya sokmamak için onlara bunları yapmaları için 3-4 hafta verir. bu süreçte sabahtan akşama kadar okula gidip gelir öğretmen. en zor olan da okullar açılmadığı için çocuklarını bir yere bırakamayıp okula getiren öğretmenlerin halleridir.

öğrenciler olmadan okulun ne kadar cici gözüktüğünü gören yeni öğretmen adayları “heyy iyi ki bu mesleği seçmişim, şuna bak ne şirin masalar, tahta canım tahta” deyip daha çabuk imza atarlar sözleşmeye. öğrenciler gelmeden sözleşmeler bu yüzden imzalatılır )

eğitim yılı başladığında duvarlar bile seminer dönemindeki duvarlar olmaktan çıkar çünkü. bu ne? bir ayak izi mi? tavandan örümcek adam mı geçti )

hala o ayak izinin tavandaki sırrını çözemedim bu arada…

seminer dönemi öğretmenlerin korkulu dönemidir.

en korkunç olanı ise genel kurul toplantıları.

bakın yine mideme bir sancı saplandı.

bir toplantı sabah 8′de başlayıp akşam 9′da biter mi? biter mi dedim pardon ertesi gün sabah devam etmek üzere kesintiye uğrar mı, diyecektim.

bu genel kurul kafada kurum kurum kurulur, öğretmenler yorgun ve oksijensizlikten bayılmak üzere olana kadar devam eder. dışarıda ağlayıp zırlayan öğretmen çocukları kapıyı yumruklar. müdür ters ters bakış atar hoca hanımlara. bayanlar iki büklüm toplantıdan çıkmak için izin ister çocuklarını susturmak için.

şu okul işleri enteresandır.

işlerini zamanında yapmayan, kendi başlarına hazırlanmayı beceremeyen öğretmenler yüzünden çıkartılmış olduğunu düşünüyorum bu dönemlerin.

öğretmenlik yaman şey…tatilde yapılıyorsa daha yaman.